Crazy Druid Stout II

een Old Genever infused imperial stout, gerijpt in stilte, bezegeld met was, en doordrenkt met ingrediënten die niet op deze wereld thuishoren.

Elke maand, bij het verdwijnen van de maan, voert de druïde zijn ritueel uit.
Een cirkel van vuur.
Gebeden in een taal die zelfs het woud fluisterend herhaalt.
Hij tilt de fles op, spreekt de woorden — en bindt wat gebonden moet blijven.
Een evenwicht. Een eeuwenoude pact tussen licht en duister.

Maar deze keer...
Deze keer was er een indringer.

Jij.

Je kwam dichterbij dan ooit iemand durfde.
Je zag de fles.
De damp van kruiden, hars en vuur trok je dichter.
Een hand uitgestoken, trillend van verlangen.
Je greep hem. En je rende.

En achter je hoorde je het.

Geen woede.
Geen vloek.
Een stilte.
Diepe, warme stilte.

En toen — een fluistering, oud als het bos:
"Het is tijd."

De druïde had je gezien.
En hij knikte.

Het ritueel was niet verbroken.
Het was voltooid.

De balans is hersteld.
Het licht kent nu het donker.
De zwarte mout kent nu de gouden jenever.
De cirkel is rond.
Yin en Yang. Dageraad en duister.

En jij… jij bent nu de drager van de fles.