Kleverländer

‘Ze hebben hier niets met grenzen’ beantwoorde de koninklijke gezant zijn landmeter toen het bestuur weer een grens kwam bepalen. En toen kwam Jan en daarna Alleman ons vertellen waar dat lijntje nu weer kronkelt op de kaart. Met de handen diep in de broekzakken hoorde de Kleverlander het ambtelijk gezwam schouderophalend aan: Het zal allemaal wel. Wej vrèten allemaal van het Wald, wej spreken ons eigen taal. Gèn Limburgs, gèn Gelders, gèn Brabants en gèn Duuts. De taal van thuus, Kleverland. Hier zijn we brüder. Helpen mekaar, werken samen, zonder grens. Vreemden mogen baasje speulen zoveul ze wille, uiteindelijk doen wej het hier toch zoals wej het altied hebben gedaan. Samen. Want wej zien Kleverländer. Altied al geweest!