Butelka 0.5l (BB 10.03.2018). Piwo prezentuje się zacnie, jest totalnie klarowne o ciemnozłocistej barwie z białą, drobną pianą, niestety szybko znikającą praktycznie do zera. Aromat zbliżony do koncerniaka z delikatnymi nutami słodu i jakby miodowymi, dość intensywnymi po ogrzaniu się piwa. W smaku słodkawe bez cienia goryczki za to ze sporą dawką żelaza, jednym słowem jest źle a po kilku chwilach nawet tragicznie, jakbym złom lizał. Piwo im zimniejsze tym lepsze, bo w miarę upływu czasu piwo traci swoją jedyną zaletę, którą jest to, że gasi pragnienie. Piwo nie zachęca do sięgnięcia po kolejne pozycje z tego browaru a szkoda bo piwa z małych, lokalnych, niekoniecznie kraftowych, browarów potrafią zaskoczyć, zwłaszcza te klasyczne style. Tu niestety się nie potwierdziło.

Barwa ciemnozłota/jasnopomarańczowa, zamglone, biała piana, dość obfita, drobne i średnie pęcherze. W aromacie słodko, miód, imbir, mało goździka i innych przypraw. W smaku słodkość, taka sztuczna landrynka, od razu skojarzenie z Połczynem - okazało się potem, że słuszne... smakuje niemal identycznie jak Połczyńskie Grzane. Mało goździka, pomarańczy, głównie sztuczny posmak miodowy, imbirowy. Wysycenie w kierunku niskiego, treściwość średnia, goryczka znikoma. Na szczęście ta słodycz nie jest jakaś muląca, ciężka, jest po prostu nieprzyjemna. Mocno przeciętny poziom.