Soms wordt je wel eens iets verteld… En heel af en toe blijft daar zelfs nog wat van hangen ook. Soms overvalt het je zelfs dat je het al helemaal niet meer kwijt geraak, als een oorworm en dan kun je daar maar best productief mee omgaan vermoed ik …
Zo liet zich ooit bij een van mijn brouwsels iemand ontvallen “Da’s er eentje voor op de rand van uw bed te drinken en dan direct erna achterover te vallen in een zaligmakende slaap’. Dat bier was de Smisje BBBourgondier, zaliger, maar de gedachte vond ik wel leuk. De ultieme slaapmuts, daar gaan we voor. Een kopij van de BBBourgondier mocht het niet worden, ik ben liever een beetje creatief bezig. Ik wou ook afstappen van gedachte dat het perse donker zou moeten zijn, de nacht die we er mee tegemoet gaan is al donker genoeg. Om het effect zo goed mogelijk te realiseren mocht het bier zelfs nog wat zwaarder, maar liefst geen champagnegist of ander gefoefel om dat te bekomen. Gewoon de grenzen van mijn eigen biergist aftasten.
Los van het recept moest ik uiteraard ook een naam hebben en eigenlijk was die vrij snel gevonden. Met de ‘Slaapmuts’ is een collega al bezig en ik meende dat als je dan toch meteen in uw bed blijft liggen, ge maar best meteen uwe pyjama kunt aantrekken. Uwe Pi-je-ma dus, vertrouwende op mijn West-Vlaamse roots. Drie lettergrepen, die mij de rest van het concept brachten … Pi biedt enorm veel mogelijkheden. Dat het al zeker geen ‘katte-pi-s’ werd stond vast, maar mocht ik met dat getal ook iets, waarom niet. Maar ja, een slaapmuts van 3,14% … nee, laat die gist maar de 13,14 nastreven. Bleek iets te ambitieus maar hij haalde het toch bijna.
Brouwen op Pi-dag dan? Leuk, maar stond te popelen en 14 maart was nog net iets te ver af … bottelen, dat kon wel net en is dus ook gebeurd. Het brouwen zelf gebeurde uiteindelijk begin februari, net toen een zeker Ciara de pannen van het dak speelde. Een goede voorbode voor een bier dat best ook wat pit ging hebben.
En zo verkreeg ik dit in mijn ogen oneindig lekker bier. Ik heb wel even moeten wachten want die hergisting in de fles bleek door het hoge alcoholgehalte toch geen lachertje voor mijn gist. Het resultaat is amberkleurig, vol moutig, heeft een stevige, wat zoete body en een gevaarlijk zacht bitter einde die het uiterst vlot drinkbaar maakt. Het slapen gaan kan soms erg vlot gaan …
Bleef nog de verpakking, maar ik had gelukkig ook nog een lettergreep over … Het etiket werd een tekening van mijn ma. Oneindig ronddraaiende molenwieken, met centraal het getal π. Het geheel in warme kleuren, die een knipoog vormen naar de gebruikte goudsbloemen maar tevens het alcohol warmende gevoel van het bier weerspiegelen.
Zorg dus dat je niet te ver meer moeten lopen als je mijn Pi-Je-Ma proeft en dat zeg ik niet enkel omwille van het alcoholgehalte … je zult gewoon ook zo lang mogelijk willen blijven nagenieten zonder teveel aan uw kop, of zalig achteroverleunen, met de kop in dat hoofdkussen wegzakken en je zachtjes overgeven aan de armen van Morpheus.