Butelka 330ml (07.10.2016). Piwo czarne, praktycznie nieprzejrzyste z rubinowymi refleksami przy brzegu szkła. Powierzchnię zdobi cienki, bezowy kożuszek, który mimo swojej skromnej postaci jest całkiem trwały i nieznacznie zdobi ścianki szkła. W aromacie nuty dzikie, lekko kwaśne a gdzieś z tyłu przebijają się nieśmiało nuty słodkiej wanilii i drewno beczki. W smaku również dzikość na pierwszym planie ale zaraz za nią nuta wanilii, bourbonu, gorzkiej czekolady. Fajnie się to z sobą komponuje i pomimo tego, że piwo jest bardziej dzikie niż "beczkowe" to jest bardzo gładkie w odczuciu a delikatna słodycz na finiszu w leciutko oleistej cieczy delikatnie oblepia podniebienie i przyjemnie zalega w przełyku. Najlepsze piwo z całej trójki (w beczkach po whisky, brandy, rumie), zaraz za nim wersja po brandy a daleko z tyłu wersja po rumie.

Butelka 330ml (20.11.2016). Piwo czarne, nieprzejrzyste. Piana jasnobrązowa, drobna o kremowej konsystencji, niezbyt obfita ale cienki kożuszek utrzymuje się długo a opadając wyraźnie oblepia ścianki szkła. W aromacie nuty wędzone, brandy, beczkowe i czekolady przeplatają się wzajemnie tworząc dość intensywny bukiet. W smaku wyraźna gorzka czekolada, leciutka wędzonka i nuty szlachetnego alkoholu, takie delikatnie w stronę likierowych choć brakuje im słodkości oraz subtelny kwasek na finiszu, zakładam, że od słodów wędzonych. Piwo jest gładkie o podwyższonej gęstości, leciutko oleiste, pełen w odczuciu, bardzo dobrze ułożone z niewielkim ale nie za niskim nasyceniem a delikatna goryczka, głównie alkoholowa delikatnie rozgrzewa, leciutko paląc w przełyku ale wszystko w bezpiecznych granicach akceptowalności. Trzeba przyznać, że piwa leżakowane w beczkach z Widawy to sinusoida, raz trafi się bardzo dobre, wyleżakowane piwo jak ten porter bałtycki a innymi czasy dostajemy wręcz "skąpany" w alkoholu trunek, często na granicy pijalności. Nie wiem skąd takie różnice ale tym razem wyszło świetnie.